In de nieuwe Koreaanse Netflix-serie We Are All Trying Here worstelen de personages met onzekerheid, prestatiedruk en het gevoel achter te lopen op de rest.
‘Als ik mezelf niet kan bewijzen door succes, dan maar door eraan onderdoor te gaan.’ Met die zin vat The Korea Times het centrale gevoel samen in de nieuwe Koreaanse Netflix-serie We Are All Trying Here. De reeks wordt internationaal geprezen om zijn ingetogen maar confronterende portret van onzekerheid, prestatiedruk en het gevoel tekort te schieten. Waar veel populaire K-drama’s draaien om romantiek of ambitie, focust deze zich juist op mensen die zich mislukt voelen ondanks al hun inspanningen.
De serie volgt Dong-man, een gefrustreerde medewerker in de filmindustrie die steeds verbitterder raakt door het succes van anderen. Volgens Korea JoongAng Daily wilden de makers bewust geen klassieke sympathieke hoofdpersoon creëren. Regisseur Kim Yoon-seok benadrukt tegenover de krant dat Dong-man bewust geen klassieke sympathieke held moest worden. ‘Hij is beklagenswaardig, maar je kunt hem ook niet helemaal haten,’ zegt hij. Volgens Kim zou de serie haar kracht verliezen zodra het personage te veel werd verzacht of geromantiseerd.
Volgens The Korea Times draait de reeks om de angst om geen betekenisvol leven te leiden of niet succesvol genoeg te zijn. Jaloezie, onzekerheid en uitputting vormen de echte motor van het verhaal. De serie laat personages zien die voortdurend bezig zijn zichzelf te vergelijken met collega’s, vrienden en voormalige partners, terwijl succes steeds meer de maatstaf lijkt te worden voor persoonlijke waarde.
De serie toont een generatie die gevangenzit tussen ambitie en burn-out
Die thematiek sluit volgens de internationale pers aan bij bredere maatschappelijke spanningen in Zuid-Korea. South China Morning Post schrijft dat We Are All Trying Here een generatie toont die gevangenzit tussen ambitie en burn-out. Lange werkdagen, competitieve carrières en sociale verwachtingen zorgen ervoor dat zelfs succesvolle personages bang zijn irrelevant te worden.
Toch verklaren recensenten het internationale succes juist doordat die gevoelens allang niet meer exclusief Zuid-Koreaans zijn. De angst om achter te lopen, te falen of niet productief genoeg te zijn, is voor veel jonge kijkers wereldwijd herkenbaar geworden. Regisseur Cha Young-hun zegt tegenover Korea JoongAng Daily dat ook de makers zichzelf herkenden in ‘het gevoel van waardeloosheid’ dat centraal staat in de serie. Daarmee past de serie in een bredere traditie van Zuid-Koreaanse producties die maatschappelijke druk centraal stellen. Eerdere titels als Squid Game, Parasite en My Mister onderzochten al hoe economische ongelijkheid en prestatiedruk mensen kunnen vervreemden van zichzelf en van elkaar. Maar waar Squid Game die kritiek verbeeldde via geweld en spektakel, toont We Are All Trying Here ‘geen explosieve wanhoop, maar alledaagse uitputting. In een tijd waarin succes voortdurend zichtbaar, meetbaar en vergelijkbaar is geworden, raakt We Are All Trying Here een gevoel dat voor veel kijkers pijnlijk herkenbaar is: de angst nooit echt genoeg te zijn.’
