• The Spectator
  • Cultuur
  • Botstende overtuigingen

Botstende overtuigingen

The Spectator | Londen | Sima Kotecha | 16 april 2019

Een lesprogramma dat bedoeld is om diversiteit te vieren, is zowel moslims als ouders uit de LHBT-gemeenschap in het verkeerde keelgat geschoten.

De basisschool Parkfield is een onopvallend bakstenen gebouw in de Birminghamse achterstandswijk Alum Rock.

Toen de schoolleiding besloot haar leerlingen voor te lichten over homoseksuele 
relaties, ontketende dat een storm van woede. Als BBC-correspondent voor die regio is het nuttig om eens terug te kijken op hoe de opwinding ontstond, hoe zich die verder ontwikkelde en wat deze gebeurtenissen zeggen over de verdeeldheid in onze samenleving.

Twee maanden geleden vertelde een van de leerlingen haar moeder dat de docent had gezegd dat het prima is om lesbisch te zijn. Het is een moslimgezin waar ze homoseksualiteit een zonde vinden. De geschrokken moeder vertelde het aan andere ouders, merendeels moslim.

Dat was de kiem van de rel rond het omstreden lesprogramma ‘No Outsiders’. Doel daarvan is om aan de hand van een reeks stripverhaaltjes in vrolijke kleuren de leerlingen al vanaf 
hun vierde jaar in te lichten over het bestaan van homoseksuele relaties, diversiteit, tolerantie en allerlei verschillen tussen mensen. Drie van de pakweg dertig boekjes bevatten verhalen over relaties tussen mensen van het hetzelfde geslacht – waarbij seks overigens nooit ter sprake komt.

In de kern draait deze rel om een diepgeworteld verlangen aan beide kanten om gehoord te worden

De website van de school heeft een pagina over het uitdragen van ‘Britse waarden’, en het schoolhoofd Hazel Pulley en haar rechterhand Andrew Moffat, die ik uitgebreid gesproken heb, zeggen dat hun lesprogramma juist bedoeld is om mensen nader tot elkaar brengen, niet om ze tegen elkaar op te zetten. Maar sommige ouders ervaren dat heel anders, en zowel van die kant als uit de LHBT-gemeenschap zijn er woedende reacties gekomen.

In de kern draait deze rel, die zich inmiddels over het hele land heeft verspreid, om woede, overtuiging en een diepgeworteld verlangen aan beide kanten om gehoord te worden. Sommige moslims, christenen en joden eisen dat er rekening wordt gehouden met hun geloofsovertuiging en dat hun kinderen niet worden geconfronteerd met ideeën die hen kunnen beïnvloeden of twijfels over hun geaardheid kunnen aanwakkeren. Dat wekt weer woede bij veel leden van de LHBT-gemeenschap, die vinden dat je evenmin mag discrimineren op geaardheid als op ras of religie, en dat je geen leeftijdsgrens moet stellen aan het bespreken daarvan in de les.

Dan moet je harde vragen stellen aan de betrokken scholen, aan de ouders die tegen deze lessen protesteren én aan de LHBT-gemeenschap. Ben je een homohater, ben je een islamhater, hou je je wel aan de wet? Vrijheid van godsdienst wordt gelijkgesteld aan seksuele vrijheid. Als je oppert dat er homofobie in het spel is, word je beticht van racisme. Maar vraag je een wit, niet-islamitisch schoolhoofd of zij een islamhater is, dan leidt ook dat weer tot beschuldigingen van racisme. Door sommigen in de LHBT-gemeenschap werden zowel de verslaggeving als de vragen als kwetsend ervaren.

Tekenend waren de woorden van Labour-woordvoerder Lloyd Russell-Moyle tijdens het vragenuurtje voor de premier enkele weken geleden. Hij ging tekeer tegen de ‘kwezels die niet willen dat de stem van LHBT’ers op school wordt gehoord’. Maar Labour, dat veel moslims in de achterban heeft, loopt 
op eieren. De leden van het kabinet spraken zich er meestal niet over uit, 
al heeft een grote meerderheid van het Lagerhuis (waaronder de bewindslieden) ingestemd met het nieuwe inclusieve overheidsbeleid inzake de voorlichting op scholen over seks en relaties.

Een van de demonstrerende ouders, Amir Ahmed, vertelde me dat homoseksualiteit moreel verwerpelijk is, 
wat veel kritiek uitlokte van kijkers en lezers die zich afvroegen waarom we hem een podium gaven voor zijn ‘homohaat’. Ik vroeg Amir Ahmed zelf ook of dat geen homohaat was. Hij vond van niet, hij vond alleen dat je kleine kinderen geen dingen moet onderwijzen waar de ouders ze te jong voor vinden.

De Schotse minister van Onderwijs John Swinney (links voor) en andere betrokkenen in de kwestie. – © Jane Barlow/PA Images
De Schotse minister van Onderwijs John Swinney (links voor) en andere betrokkenen in de kwestie. – © Jane Barlow/PA Images

In dezelfde reportage zei Khakan 
Qureshi, moslim en homorechtenactivist, dat de opvattingen van de protesterende ouders ‘hoe je het ook wendt of keert’ getuigen van homohaat. Hij vindt dat je in een seculier land met heldere antidiscriminatiewetgeving de opvattingen van conservatieve moslims moet bestrijden. Dat ontlokte de demonstranten weer kritiek. Sommigen zeiden dat ze geen homohaters zijn, maar wel vinden dat ze recht hebben op hun eigen overtuigingen, ook als die indruisen tegen de Britse waarden.

Het hoofd van de school, Hazel Pulley, vertelde me onomwonden dat ze verre van islamofoob is, dat ze de kinderen alleen bepaalde waarden wil bijbrengen op een manier die bij hun leeftijd past. Seks komt in de lessen nooit ter sprake, en ze heeft het gevoel dat tien jaar hard werken op hun school ‘in 
een oogwenk’ tenietgedaan is. Na de ouderboycot en de boze demonstraties bij het schoolgebouw heeft de politie laten weten geen gronden te zien voor vervolging wegens haatzaaien, al waren de uitingen tegen homo’s ‘op het randje’.

In het hele land hebben LHBT-groeperingen hun steun voor Pulley uitgesproken. Stonewall [het Britse COC] heeft gezegd dat deze kwestie moet resulteren in lespakketten voor basisscholen over LHBT-gezinnen, om pesten en discriminatie tegen te gaan.

Op Parkfield is de rust voorlopig weergekeerd. De spandoeken met ‘nee tegen de ondermijning van het ouderlijk gezag’ zijn weer opgeborgen en er vindt overleg plaats tussen de school, de ouders en het ministerie van Onderwijs. Maar het probleem voor regering en maatschappij blijft: hoe gaan we om met een thema waarbij 
de seculiere vrije samenleving frontaal botst met een conservatieve geloofsovertuiging, juist als het gaat om de meest heikele kwestie van allemaal: 
de toekomst van onze kinderen.

Auteur: Sima Kotecha

The Spectator | Verenigd Koninkrijk | weekblad | 
oplage 76.950

Springplank voor aspirant-parlemen-tariërs. Opgericht in 1828 en nog altijd het kompas voor intellectuelen en conservatieve leiders. Sterke analyses, scherp van toon.

Dit artikel van Sima Kotecha verscheen eerder in The Spectator.
Recent verschenen
Een remedie tegen navelstaren?
Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.
Onze nieuwsbrief wordt wekelijks verzonden.
inschrijven

360 is jarig en trakteert!

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en krijg 3 maanden gratis toegang tot 360 online.