Overleven wordt in Cuba verkocht als patriottisch verzet

In het geteisterde Cuba wordt dagelijks overleven voorgesteld als een daad van patriottisme. Toegeven aan de schaarste komt neer op het gelijk geven van het ‘imperium’.

Cuba maakt een meervoudige crisis door: het vrijwel volledige stilvallen van het stroomnet, een suikeroogst die herinnert aan historische minima van eind negentiende eeuw en een druk op de essentiële toevoer van brandstoffen waardoor het land wordt gedwongen tot strenge rantsoenering. Het komt allemaal door een combinatie van aanhoudende tekorten, een verouderde infrastructuur uit het Sovjet-tijdperk en het uitblijven van eigen investeringen wat de samenleving meer dan ooit tot de rand van de afgrond brengt. Het dreigende voedseltekort verplaatst het debat over het voortbestaan van het regime van een terrein dat de geopolitiek overstijgt naar dat van de mensenrechten en morele verantwoordelijkheid, zowel binnen als buiten het land.