Moslimstem wordt niet gehoord

The Wire / 360  | 28 april 2019 - 16:0028 apr - 16:00

De cynische leiders in India zijn vastbesloten de moslims buitenspel te zetten, niet alleen electoraal maar ook politiek en constitutioneel. Aan lokale moslimleiders de taak om hun gemeenschap dusdanig op de kaart te zetten dat de angel uit deze strategie wordt gehaald.

» Lees dit artikel in de Reader

Misschien nog wel het opmerkelijkst aan de [Indiase] Lagerhuisverkiezingen 
van 2014 was dat zich onder de tachtig parlementsleden die deelstaat Uttar Pradesh koos voor de Lok Sabha, het Lagerhuis, geen enkele moslim bevond.

De volledige buitensluiting van moslimvertegenwoordiging in de grootste deelstaat van het land was zo verbijsterend dat geen van de moslimleiders of seculiere groepen dit ter sprake bracht, zelfs niet vijf jaar later. De BJP [de Bharatiya Janata-partij, een van de twee grootste hindoenationalistische partijen in India] was er duidelijk heilig van overtuigd dat ze de 
nationale macht kon veroveren zonder zelfs maar een symbolisch gebaar te maken naar – laat staan concessies te doen aan – de grootste minderheid van het land.

MOGEN WE EVEN JE AANDACHT?
Dit artikel krijg je van 360 cadeau. We geloven dat internationale context leidt tot een beter begrip van de wereld om ons heen. Het biedt nieuwe invalshoeken op een werkelijkheid die overal anders is. Bovendien maken we relevante, originele en mooie verhalen graag toegankelijk voor een groot publiek. Deel dit artikel als onze missie je aan het hart gaat. Of, nog beter, sluit je aan bij 360 met een (proef / cadeau) – abonnement. Doneren kan ook als je niet genoeg tijd vindt om te lezen, maar 360 wil steunen in haar voortbestaan.
Bedankt

De BJP won in Uttar Pradesh 73 van de 80 zetels, een uitkomst die Narendra Modi zijn huidige machtspositie opleverde. De schok was voelbaar tot ver buiten de deelstaat. Geen politieke partij of leider – Asaduddin Owaisi van de All India Majlis-e-Ittehadul Muslimeen-partij (AIMIM) misschien daargelaten – durft openlijk voor de moslims op te komen en hun zorgen en gevoel van hulpeloosheid 
te benoemen, uit angst te worden 
verweten minderheden honing om de mond te smeren. Niemand lijkt bereid te protesteren tegen het feit dat het oorspronkelijke verdrag waarin minderheden een partnerschap werd voorgehouden in de wind wordt geslagen, om niet te zeggen met voeten getreden.

Toen de hindoestemmen bij de Lagerhuisverkiezingen in Uttar Pradesh eenmaal waren binnengesleept, werd de talaq-wet doorgevoerd [de wet die 
de islamitische flitsscheiding strafbaar stelt die mannelijke moslims in staat stelt te scheiden van hun vrouw door tegen haar drie keer ‘talaq’ (‘ik verstoot je’) te zeggen, in woord, geschrift of 
via de app]. Het verzet van de moslimleiders hiertegen werd gebruikt om het stereotype beeld te versterken van een achterlijke gemeenschap met achterhaalde religieuze praktijken. De hindoeïstische middenklasse kreeg morele en culturele superioriteit aangepraat en Modi werd bejubeld om zijn moderne vernieuwingsdrang. Het resultaat was voorspelbaar: het hindoeblok stond steviger dan ooit.

» De grootste minderheid van het land mag in haar eigen sop gaarkoken

Gesterkt introduceerden ze een nieuwe Citizen Bill, een wet die moslimmigranten expliciet het staatsburgerschap ontzegt. De wet ging vergezeld van giftige retoriek, doordesemd met woorden als ‘termieten’ en ‘indringers’. Sinds Pulwama [het dorp in de betwiste regio Kasjmir waar onlangs een bloedige zelfmoordaanslag op een konvooi van Indiase paramilitairen plaatsvond] en Balakot [de Pakistaanse plaats waar het trainingskamp van de terreurgroep die de 
aanslag opeiste een paar dagen later door het Indiase leger werd gebombardeerd] worden we overspoeld door nationalistische retoriek vol bangmakerij; er wordt angst gezaaid voor buitenlandse én binnenlandse vijanden. Het kan dus geen verbazing wekken dat de premier overal rondbazuint dat zijn politieke rivalen en critici onder één hoedje spelen met Pakistan, 
waarbij moslims tussen de regels door worden zwartgemaakt en hun gebrek aan nationalisme wordt verweten, alsof ze zouden heulen met jihadi’s die opereren vanuit Pakistan. De binnenlandse vijand die de buitenlandse vijand helpt en steunt.

De denktanks van de BJP en de RSS (Rashtriya Swayamsevak Sangh) 
wrijven zich in de handen bij wat 
het Modi-regime de afgelopen vijf 
jaar heeft bereikt. De hindoe kan onbekommerd zijn vooroordelen spuien, de nationale trots wordt aangezwengeld, en dit alles wordt gezien als een legitieme en zelfs noodzakelijke aanval tegen ‘die mensen’.

Met het zorgvuldig geconstrueerde beeld dat hindoes worden belegerd en bedreigd, wordt de nationalistische woede opgezweept om ‘moslims hun plaats te wijzen’ – bijna alsof het land in staat van oorlog verkeert. In die sfeer vinden de Lagerhuisverkiezingen van 2019 plaats. En de moslimkiezer blijft overal buiten beeld. De grootste minderheid in het land mag in haar eigen sop gaarkoken.

Gelukkig kunnen moslims nog hun stem uitbrengen. Kunnen ze de hindoe-exodus naar het Modi-kamp vertragen? Kunnen ze de hindoes bevrijden uit de val waarin ze zijn gelokt? Zijn de moslims in staat de scherpe randjes van deze nationalistische hysterie af te halen? Er zijn geen kant-en-klare antwoorden. Misschien is het aan de hindoes om de seculiere principes te redden, maar het is een gevecht dat ze niet in hun eentje kunnen winnen. Het moet een collectieve onderneming zijn, want de republiek wordt in haar grondvesten aangevallen.

» Lees ook:
Inkt als ereteken (In de Reader / op Blendle)

De verkiezingen in India vormen de grootste democratische exercitie ter wereld. Logistiek gezien betekent dit een wekenlange operatie, die begint met inkt. Speciale inkt met een geheime formule. ‘Slechts twee chemici weten waar 
die wordt bewaard.’

Plaats een reactie