Gelukkig omdat hij goed is

360 | Amsterdam  | 22 februari 2019 - 08:2322 feb - 08:23

Gerecenseerd | Lazzaro Felice biedt hoop in donkere tijden.

FILM | Aanvankelijk denk je dat Lazzaro Felice, de derde film van de Italiaanse filmmaker Alice Rohrwacher, in een ver verleden speelt, waarin markiezin Alfonsina de Luna zo’n vijftig mensen als deelpachters voor zich heeft werken op een tabaksplantage – totdat er mobiele telefoontjes tevoorschijn komen, auto’s en elektrisch licht, en blijkt dat we hooguit dertig jaar terug in de tijd zijn. En de deelpachters dus illegaal werken, zoals La Repubblica aanstipt. Te midden van alle schaarste en ellende vormt Lazarro een stralend middelpunt.

Hij wordt ‘door iedereen gesommeerd, zijn naam wordt meestal gevolgd door een bruut bevel om iets te repareren, schoon te maken of te regelen – wat hij altijd zonder klagen doet. Of hij nou een simpele ziel is of heilig, hij is een uitzondering op de algemeen heersende laaghartigheid en machtswellust. Hij is gelukkig omdat hij goed is,’ aldus The New York Times.

Van deze rurale setting verspringt de film naar een tijd waarin alle personages ouder zijn, behalve Lazarro zelf. Een overgang die Clarín ‘volstrekt natuurlijk’ en ‘poëtisch’ noemt, en waarover De Morgen jubelend schrijft dat Rohrwacher ‘alle regels van het scriptschrijven aan haar laars lapt’. Ook de recensent van NYT geeft zich aan deze vreemde wending over ‘zoals een kind aan een verhaaltje voor het slapengaan: met volledig vertrouwen in de verteller’.

Toch betreft de weinige kritiek die recensenten internationaal op de film hebben deze tweedeling. Zo mist Hollywood Reporter een heldere boodschap in de modernere episode, waarin Rohrwacher ‘het documentaireachtige realisme van haar eerste film met het fantastische van haar tweede’ combineert. Internazionale vindt het tweede deel ‘misschien niet heel goed gelukt’, maar het geheel dankzij de meesterlijke weergave van de boerenwereld ‘rijk en origineel’.

Nu in de bioscoop

» Lees meer Gerecenseerd

Plaats een reactie