Reader #24 is er! | ‘Natuurbescherming is het nieuwe kolonialisme’ en 9 andere schitterende longreads

360 | Amsterdam  | 15 October 2020 - 17:0015 Oct - 17:00

Waarschijnlijk dacht Renee Bach, die op haar 18e in Oeganda een opvangtehuis voor kinderen opzette, echt dat ze iets goeds deed voor het land. In dit klassieke White Saviour-verhaal uit Süddeutsche Zeitung wordt niet toegegeven aan de al te gemakkelijke verleiding om haar weg te zetten als een narcistische, egocentrische en levensgevaarlijke boeman.

Haar kant van het verhaal wordt uitgebreid belicht, en ook wordt getoond dat Oegandese families het schandaal rondom haar kunnen aangrijpen om schadevergoedingen te eisen. Dit is het soort genuanceerde journalistiek dat we hard nodig hebben, voordat we allemaal bij voorbaat hebben bepaald waar we staan en niet bereid zijn een ander perspectief uit te proberen.

Hoe moeten we elkaar overtuigen als we niet meer naar elkaar luisteren, stelt Anne Applebaum zich de vraag in een schitterend essay uit The Altantic. En als zelfs (juist?) feiten niet langer werken? Over Trump zeggen zijn aanhangers: ‘Ja, hij liegt, maar hij is echt, hij is authentiek.’ Hij is vrijgesteld van de gewone moraal. En dat is een uitzonderingspositie die machthebbers steeds vaker wordt toegekend.

Applebaum komt zowaar met een antwoord op haar vraag.

– Binnen kleine groepen wordt het mogelijk om tegelijk radicaal en orthodox te zijn, zowel sceptisch als volgzaam –

Had Bach allicht goede bedoelingen, de natuurbeschermingsngo’s hebben dat in de ogen van ecoloog Mordecai Ogada zeker niet. In een fel interview met GEO noemt hij natuurbescherming het nieuwe kolonialisme. Het betreft hier een business, aldus Ogada, en de mensen daarbinnen zijn allesbehalve engelen. Ze geven miljoenen uit om hun romantische boodschap aan de man te brengen, namelijk dat witte weldoeners de dierenwereld in Afrika redden – voor de Afrikanen.

Zou je dit ook een samenzweringstheorie kunnen noemen?

Dat What’sApp, waarvan het gebruik tijdens de lockdown wereldwijd met ruim 40 procent toenam, een belangrijke rol speelt bij de ontwikkeling van zulke theorieën, zet William Davies in The Guardian uiteen. Binnen al die kleine groepen wordt het mogelijk om ‘tegelijk radicaal en orthodox te zijn, zowel sceptisch als volgzaam’. Deelnemers worden binnen de veilige omgeving aangespoord tot conformiteit, maar stoken elkaar ondertussen op tegen de gevestigde orde.

Want uiteindelijk willen we allemaal graag ergens bij horen, zo blijkt ook maar weer uit dit ontroerende verhaal van Judith Newman, die een boek schreef over haar zwaar autistische zoon, waarin ze zijn kansen binnen de samenleving onderzoekt. Ze woont onder andere een lesje flirten voor mensen binnen het spectrum bij en ontvangt van een van de deelnemers na lang nadenken het volgende compliment: ‘Ik vind het mooi hoe je oorbellen afsteken tegen je bleke, witte huid.’

Over huidskleur, ras, religie en afkomst kun je beter niet beginnen, zegt de docent. Maar los daarvan is het een veelbelovend begin.

Laura Weeda
[email protected]

» Lees #24 in de reader.

Plaats een reactie