Waarom ik neppillen slik

360 Magazine/Smithsonian Magazine  | 12 oktober 2017 - 16:0012 okt - 16:00

Artsen schrijven al tientallen jaren placebo’s voor, en al die tijd zijn er patiënten van opgeknapt. Voor het writer’s block van de auteur van dit artikel werd speciaal een schrijfcapsule ontwikkeld. 
‘Ik hoef niet eens in jullie te geloven,’ zei hij na enkele weken tegen zijn neppillen, ‘want jullie werken toch wel.’

‘Dit zijn ze dan,’ zegt John Kelley, terwijl hij een papieren zak van tafel pakt en er een grote, geelbruine pot met pillen uit haalt. Hij lijkt even te aarzelen. ‘Ik weet niet goed hoe ik dit moet aanpakken.’

‘Geef ze me maar gewoon,’ zeg ik.

‘Nee, het is belangrijk hoe we het precies doen.’

Ik ken Kelley al tientallen jaren, sinds onze studietijd. Inmiddels is hij hoogleraar Psychologie aan Endicott College en waarnemend hoofd van PiPS, het Program in Placebo Studies and Therapeutic Encounter aan Harvard. Het is het eerste programma ter wereld dat een interdisciplinair onderzoek uitvoert naar het placebo-effect.

De term ‘placebo’ verwijst naar een neppil die wordt gepresenteerd als een echt geneesmiddel, of in 
bredere zin, naar een zogenaamde behandeling die wordt gepresenteerd als een geneeskundige behandeling. Een placebo is per definitie nep, een leugen. Maar artsen schrijven al tientallen jaren placebo’s voor, en al die tijd zijn er patiënten van opgeknapt, door de kracht van geloof of suggestie – niemand die het precies weet.

Vandaag de dag wordt het gebruik van placebo’s als onethisch beschouwd, en in sommige gevallen zelfs als illegaal, maar zelfs nu blijkt uit een onderzoek onder 679 internisten en reumatologen dat ongeveer de helft van hen soms medicatie als vitaminepillen en vrij verkrijgbare pijnstillers voorschrijft – voornamelijk vanwege de placebowerking. (…)


Plaats een reactie