Literatuur | De geur van croissants en de dood

360 | Amsterdam  | 18 november 2018 - 09:2118 nov - 09:21

Eigentijdse roman van Patrick DeWitt.

Na twee historische-fictieromans was de Canadese auteur en scenarioschrijver Patrick deWitt (1975) op zoek naar een verhaal dat nú speelt. Vanuit interesse in iemand die is geobsedeerd in geld begon hij te schrijven over een zeer rijke man, vertelt hij BuzzFeed, maar al snel legde hij het manuscript weg omdat hij zijn personage oppervlakkig vond. Daarna kwam hij op het idee te schrijven over de dochter van een zeer rijk man, die haar leven lang doet over het verbrassen van de erfenis. Of bijna haar hele leven. De 65-jarige Frances Price zegt aan het begin van zijn nieuwste boek French Exit tegen haar zoon, met wie ze van New York naar Parijs vliegt: ‘Ik was van plan te sterven voordat het geld op was. Maar ik ging maar niet dood. En daar zit ik dan.’

Haar woorden en logica zijn typerend voor de roman, waarin, in woorden van The Guardian, ‘het verdriet op elke pagina aanwezig is en behalve de geur van croissants ook de dood in de lucht hangt’. De krant noemt de stijl van DeWitt ‘ontspannen en ongedwongen. (…) Het boek zit vol met kleine genoegens (…) en stadse aforismen, de dialogen zijn smeuïg.’

Zelf vond DeWitt, volgens The New Yorker ‘een auteur die een genre kiest en er dan zijn draai aan geeft’, het lastiger om in hedendaags proza te schrijven, omdat hij minder poëtisch en barok kon zijn, vertelt hij aan cultuursite The Ringer. Maar het maakt de roman niet minder absurd. Opnieuw doet hij door recensenten denken aan de duisterkomische wereld van Wes Anderson, opnieuw worden zijn komische genie * en originaliteit *(The Guardian) geprezen.

Volgens The Washington Post is het verhaal soms iets té absurd, ‘vooral tegen het einde, dat een bovennatuurlijk tintje heeft. (…) Dat slaat al snel om in meligheid. Maar de Witt is een te gelaagd schrijver om zonder meer in eigenaardigheden te vervallen.’

Ook Katy Waldman van The New Yorker heeft moeite met de plot, waarin ‘de toon milder en medelijdender wordt. Frances (…) beseft dat ze zinvolle vriendschappen heeft ontwikkeld. Ze verdedigt haar schoft van een echtgenoot. Het ontbreekt haar ineens aan de keiharde negativiteit die al haar handelingen, hoe elegant ook, voorheen tot een oorlogsdaad maakte.’ Voor de lezers is dat volgens Waldman een gemis.

French Exit verschijnt deze maand als Noorderzon bij De Geus, in een vertaling van Caroline Meijer.

Plaats een reactie