En u, premier Rajoy? Wanneer gaat u Catalonië binnenvallen?

El Diaro  |  9 January 2016 - 07:50 9 Jan - 07:50

Professor en auteur Rafael Reig windt zich op over het vaudevillegehalte in de roep om onafhankelijkheid in Catalonië.

Dat Catalonië zich al dan niet onafhankelijk verklaart, is iets waarover niet alleen de Catalanen mogen beslissen. O nee. Dat is een beslissing van alle Spanjaarden. Als ik een beetje heb opgelet, wordt een dergelijke dwaasheid verdedigd door de knapste koppen van Spanje – Una, Grande y Libre [Een, Groot en Vrij, het amen van generaal Franco].

Persoonlijk – ik kan er ook niks aan doen – lijkt het me net zo bezopen als beweren dat een vrouw die wil scheiden die beslissing niet alleen kan nemen, het is iets waarover beide partijen het eens zullen moeten zijn. Dus als meneer zijn hakken in het zand zet, hoe moet die onverstandige, spilzieke en enigszins lichtzinnige vrouw dan van haar kant de scheiding erdoor krijgen? Het huis, dat is toch haar plek? Bovendien, als ze op eigen houtje het huwelijk opblaast, is ze meteen al haar vrienden kwijt, staat ze opeens buiten de Europese Unie en kan ze voetballen in competitieverband wel op haar buik schrijven.
Iedereen weet dat als de regering van Spanje niet zo bot een referendum had tegengehouden, de voorstanders van onafhankelijkheid zouden hebben verloren en Catalonië nog steeds gelukkig getrouwd zou zijn geweest met Spanje en de godganse dag, tot vervelens toe, zou hebben gekibbeld over nu eens het eten dan weer het gedoe in bed; tenslotte is een huwelijk oorlog voeren met andere middelen, zonder bestanden of staakt-het-vuren, hoewel we onze kinderen iets anders vertellen, om hun (vermeende) onschuld en (ogenschijnlijk onaangetaste) illusies niet de nek om te draaien. Dus zat er niets anders op, ze hebben het onafhankelijkheidsstreven gevoed en zullen de gevolgen onder ogen moeten zien.

Chiripitifláutico
Nu hebben we niets aan de staatsrechtgeleerde die zegt dat het recht op onafhankelijkheid niet wordt genoemd in de grondwet. Ga toch heen, meneer de deskundige, dat wisten we al. Maar het maakt geen lor uit: het eerste wat de voorstanders van onafhankelijkheid duidelijk hebben gemaakt, is dat het grondwettelijk gerechtshof hen volkomen koud laat. Ik neem aan dat hun juridisch gezever de treurige erfenis is van de Transitie [de periode na de dood van Franco en de aanvaarding via een referendum, in 1978, van de huidige grondwet], toen de verfijndste geesten van ons land ervan overtuigd waren dat het van het grootste belang was een dictatuur achter ons te laten middels de wetten van diezelfde dictatuur. Je moet wel een chiripitifláutico [een van de rare types uit een kinderprogramma dat erg populair was in de laatste tien jaar van het franquisme] zijn om niet alle wetten van een dictatuur, of van het land waarvan je je afscheidt, nietig te verklaren. Maar sommige mensen gaan daar zelfs prat op en zeggen dat alles zich voltrok binnen een legaal kader, dat wil zeggen: de franquistische legaliteit. Natuurlijk is een onafhankelijkheidsverklaring ongrondwettelijk, net zoals een democratie indruist tegen de Fundamentele Principes van de Beweging*, waaraan zowel koning Juan Carlos I als premier Adolfo Suárez trouw zwoeren. In de tijd van de Transitie deed men dat zo, en de gevolgen zijn voor iedereen zichtbaar. Ik vind het derhalve wel goed dat men de zaken nu anders aanpakt. Zoals Einstein zei: ‘Het is dwaas om steeds weer hetzelfde te doen en een andere uitkomst te verwachten.’

Voor de verkiezingen, die zowel qua aantal stemmen als qua aantal zetels zijn gewonnen door de voorstanders van onafhankelijkheid, verzocht ik een ieder te spelen met de kaarten die men zichzelf gegeven heeft in deze vaudeville: als de voorstanders van onafhankelijkheid zouden winnen, dan zouden ze ook de onafhankelijkheid moeten uitroepen. En als ze dat gedaan hadden, dan zou de regering ook de staat van oorlog moeten afkondigen en tanks moeten sturen om Barcelona te bezetten.

De voorstanders van onafhankelijkheid komen, met horten en stoten, hun belofte na.
En u, premier Rajoy? Wanneer gaat u Catalonië binnenvallen? Wanneer gaat u valse vlaggen verbieden, zoals de vlag die ze la senyera [de vlag van Catalonië] noemen, en frauduleuze afgoden zoals Barça, en gouden kalveren zoals de Zwarte Madonna van Montserrat? Houdt u zich ook aan uw woord of gaat u een terzijde gelegde kaart vragen, zoals bij mus**? Eens zien of u tenminste een beetje in het spel komt, of in elk geval voldoende om een slag van dertig punten te halen.’

U zult bij Edward Gibbon hebben gelezen [hij schreef het standaardwerk over de geschiedenis van het Romeinse Rijk] dat het welbevinden van de Romeinen in het algemeen direct verband hield met het gebrek aan wilskracht van hun keizers, dat hen gelukkig incompetent maakte om hun wensen te laten uitkomen. Misschien dat u daarom niets doet en uw lier pakt om te zien hoe Rome brandt. Wellicht ben ik de enige, maar dit alles maakt op mij de indruk van puur theater. Iedereen moet de rol spelen die hem is toebedeeld. U ook: verklaar Catalonië de oorlog. Als u uw eigen logica tot de uiterste consequentie doorvoert, zullen zowel de voorstanders van onafhankelijkheid als de constitutionele patriotten zich bewust worden van de onherroepelijke stompzinnigheid waarin ze zich storten.

* Het franquisme hield zichzelf in stand met de Wet van de Principes van de Nationale Beweging, 1958. Die behelsde dat Franco, en hij alleen, een nationaal referendum mocht uitschrijven.
** Mus: kaartspel dat alleen in de Spaanstalige wereld bestaat. Er wordt gebruikgemaakt van gebaren en gezichtsuitdrukkingen. Je schouders ophalen wil zeggen dat je dertig punten hebt.

Rafael Reig

(Foto van Josep Ma. Rosell)

Plaats een reactie