Hef persvrijheid op: hup, hup, hup

Kurier / 360  | 19 juni 2019 - 16:0019 jun - 16:00

Rechtse partijen in de EU hebben de kunst van elkaar afgekeken. Hun principes zijn niet identiek, maar hun ware aard wel. Het is ze alleen te doen om geld.

» Lees dit artikel in de Reader / op Blendle

In het begin was er Jörg Haider [die in 1986 voorzitter werd van de Vrijheidspartij van Oostenrijk, de FPÖ]. Hij begon met het doorbreken van taboes en ging door tot en met het lof toezwaaien aan de Waffen-SS. Daarna benoemde hij zichzelf tot man van het volk en gaf hij belastinggeld weg, hij die zelf door een erfenis rijkelijk was bedeeld. Zijn slachtofferrol had hij ook al gauw ontwikkeld, toen hij als leider van het land moest terugtreden omdat hij het ‘keurige werkgelegenheidsbeleid’ van de nazi’s had geprezen. Instituties van de rechtstaat zoals het Constitutionele Hof werden belachelijk gemaakt. Voor belangrijke gevallen van corruptie hoefde hij niet voor de rechter te verschijnen.

Overal in Europa ontstonden partijen en bewegingen die een voorbeeld namen aan Haider. Jean-Marie Le Pen noemde de gaskamers van de nazi’s een ‘detail in de geschiedenis’, voor Alexander Gauland van de AfD is de nazitijd een ’vogelpoepje’. In Duitsland duurde het het langst voordat rechts alle schaamte had afgelegd. Maar de historische fases die Haider heeft doorgemaakt, van de claim dat hij ‘tegen die daarboven’ was tot zijn enorme hebzucht, kun je overal in Europa op de voet volgen.

De Italiaanse Lega groeide aanvankelijk omdat er zo werd neergekeken op de inwoners van het arme zuiden: terroni, boerenlullen, werden ze genoemd. En bij de laatste verkiezingen trachtte Matteo Salvini ook bij de Sicilianen in het gevlei te komen, die volgens hem nu ook bij het volk horen. De Roma niet, tegen hen gaat Salvini met zijn smerige racisme tekeer. Salvini’s voorganger Bossi was corrupt, tegen Salvini’s mensen loopt een onderzoek.

MOGEN WE EVEN JE AANDACHT?
Dit artikel krijg je van 360 cadeau. We geloven dat internationale context leidt tot een beter begrip van de wereld om ons heen. Daarom zijn we blij als je dit artikel voor ons deelt. Nog blijer zijn we als je je bij ons aansluit: Probeer nu 5 nummers voor maar 15 euro. Stopt automatisch.
Bedankt

In Hongarije begon Viktor Orbán als liberaal-conservatief. Tegenwoordig beschouwt hij zichzelf als bolwerk van het christendom, schrikt hij niet terug voor openlijk antisemitisme en holt hij de democratie uit. Heinz-Christian Strache [vicekanselier en het huidige gezicht van de Oostenrijkse FPÖ] wilde een mediasysteem net als in Hongarije, dus zonder vrije pers. De voortdurende strijd tegen journalisten hoort er overal bij. Die ontdekten immers dubieuze geldzaken, ook in de omgeving van Orbán.

Maar hoe sterker al de rechtsextremisten werden, des te duidelijker werd dat ondanks de overeenkomsten van de campagnes, de principiële verschillen de boventoon voerden. De FPÖ wil de inwoners van Zuid-Tirol een Oostenrijks paspoort geven. Salvini wil dat niet. De Italiaan daarentegen wil zijn schulden over heel Europa verdelen, wat door rechts in het Noorden wordt afgewezen. De Europese grenzen worden nog niet ter discussie gesteld, maar als je op zoek bent naar vijanden is alles weer mogelijk.

“Ze willen de macht om aan het geld van de staat te komen”

Het onbeschrijflijk domme optreden van Strache en [FPÖ-fractievoorzitter] Johann Gudenus [beiden opgestapt na een corruptieschandaal] betekent niet het einde van rechts in Europa. Maar iedereen kan nu wel zien waar het hun om te doen is: ze willen de macht om aan het geld van de staat te komen, ook voor buitenlandse oligarchen. Ze willen de persvrijheid opheffen. Hup, hup, hup, zoals Strache in een video zei. En ze willen hulp van Rusland.

De autoritaire staat is hun grote voorbeeld, het Westen wordt afgedaan als decadent. En de Russen financieren hun vrienden graag. Ulf Poschardt, hoofdredacteur van het conservatieve dagblad Die Welt: ‘De traditionele rechtse partijen mogen geen coalitie vormen met extreemrechts, daarmee zouden ze hun visie op democratie verloochenen.’ Strache heeft het echte gezicht van extreemrechts getoond. Voor iedereen in Europa te zien.

Auteur: Helmut Brandstätter

Kurier
Oostenrijk | dagblad | oplage 128.000

Centrumrechtse krant opgericht in 1954, die uitblinkt in de diverse manier waarop het nieuws brengt. Is onderdeel van de groep Mediasprint en wil heel Oostenrijk vertegenwoordigen.

Plaats een reactie