‘Er moet naar ons, de Aboriginals, geluisterd worden’

Oceanië | #173  | 31 January 2020 - 10:0031 Jan - 10:00

De speciale band die inheemse volkerenmet het Australisch land verenigt, wordt nog verder beschadigd door de branden. Het is tijd om voor het land te zorgen en van de Aboriginals te leren, pleit deze Australische Aboriginal-journalist.

» Lees dit artikel in de Reader

In Murramarang aan de zuidkust bevindt zich een vuilnishoop die teruggaat tot aan de ijstijd. Daar liggen de verhalen van twaalfduizend jaar bewoning door het Yuin-volk, opgeslagen in lagen stenen van werktuigen en speerpunten, visgraten en oesterschelpen. Om er te komen loop je door een veekraal over een pad dat is uitgesleten door de surfers die hierlangs naar Murramarang Beach lopen. De vuilnishoop ligt aan een inham op de landtong, beschut tegen de wind, een plek om te gaan zitten en naar de zee en de lucht te kijken.

Duizenden jaren lang kwamen hier Yuin-voorouders bij elkaar om feest te vieren en vuursignalen naar andere stammen aan de kust te sturen. Mijn vader zei vroeger altijd dat hij daar graag eens op een avond bij een vuur zou willen zitten om te zien wie er dan uit het donker opdook om bij hem te komen zitten. Zo sterk is hun aanwezigheid daar op die stille plek.

Murramarang lag midden in het brandgebied, zo’n 18 kilometer ten zuiden van Ulladulla in de buurt van Bawly Point, waar de branden begin december helemaal tot aan het zand zijn geraasd. Ik hoop dat de vuilnishoop nog intact is, maar anders dan de premier geloof ik niet in wonderen. De branden waren te verwoestend.

Als Aboriginal opgroeien op de plek van een andere stam is een leven lang dubbel ontheemd zijn. Wij horen ergens anders thuis, maar al zijn we generaties geleden verdreven door de kolonisatie en alle verschrikkingen die daarop volgden, toch koesteren wij First Nations-mensen waar we ook wonen een diepe liefde voor het land en alles wat daartoe behoort. Het mag dan niet ons land zijn, we houden ervan en zorgen ervoor.

MOGEN WE EVEN JE AANDACHT?
Dit artikel krijg je van 360 cadeau. We geloven dat internationale context leidt tot een beter begrip van de wereld om ons heen. Daarom zijn we blij als je dit artikel voor ons deelt. Nog blijer zijn we als je je bij ons aansluit: Probeer nu 5 nummers voor maar 15 euro. Duurt een paar minuten, stopt automatisch.
Bedankt

Vakantieparadijs
Mijn familie komt oorspronkelijk uit het uiterste westen van New South Wales, waar droogte, dode rivieren en stofstormen onze totems en heilige plaatsen verwoesten. Maar ik ben opgegroeid in het mooie zuiden en daar hoort mijn hart thuis.

In mijn kindertijd was Ulladulla het vakantieparadijs voor de arbeider, geen glamourbestemming. Het zat er in de vakantieperiodes stampvol, maar kennelijk gaven toeristen de voorkeur aan de noordkust, waar, zo hoorde ik, het water warmer was en er meer te doen viel als het regende, en het regende vaak in het zuiden, ook in de zomer. Maar ik hield van de koude oceaan, de lege stranden, de frisse zuidenwinden die het einde van een warme zomerdag aankondigden en meestal regen of verkoeling meebrachten. Zaterdag hebben ze alleen maar chaos meegebracht.

In het begin van mijn tienerjaren gingen mijn vriendin en ik vaak in de bush wandelen met een groep in onze ogen stokoude volwassenen, onder wie haar ouders, die wij onder ons ‘de oude knarren’ noemden. We deden graag of we tegen onze zin werden meegesleurd, maar we vonden het heerlijk om in het bos te zijn, de hele dag door het nationaal park Morton te struinen, klauterend langs hoge hellingen, en glibberend in de nattigheid van het regenwoud met zijn kreken (en bloedzuigers) en zijn grotten vol rotskunst. Ook daar vielen geen wonderen te verwachten: het vuur loeide er vlak na Kerstmis doorheen en verder, door Nowra naar Kangaroo Valley.

Ik vierde oudejaarsavond met mijn familie in Jervis Bay, in het huisje waar we elk jaar heen gaan. De stroom viel telkens even weg terwijl de hemel rood werd en al snel zwart, en de straatlantaarns gingen om twee uur in de middag aan. Ik ervoer de schrik bij het ontvangen van een sms van de lokale brandweer, die me vertelde dat het te laat was om te vertrekken en dat we dekking moesten zoeken. Voor onze ogen vormde zich een pyrocumuluswolk [wolk van vuur en as], onweer donderde, het regende as.

Op sommige van deze plekken is nooit eerder brand geweest, niet één keer zolang ik leef, laat staan zo veel branden tegelijk. Net als jij heb ik vol angst en afschuw toegekeken hoe de vlammen het kostbare Yuin-land verwoestten en alles met zich meenamen – levens, huizen, dieren, bomen – maar voor ons, leden van de oorspronkelijke bevolking, verslindt het vuur ook onze herinneringen, onze heilige plaatsen, alles wat ons maakt tot wie we zijn.

Het is heel eigen soort verdriet: voorgoed verliezen wat jou verbindt met een plek in het landschap. Onze voorouders hebben dat verdriet gevoeld, onze ouders ook en nu voelen wij het opnieuw, terwijl we zien hoe door de generaties lange verkeerde behandeling en verwaarlozing van ons land en ons water en door de koppige domheid van op kolen gefixeerde klimaatontkenners alles en iedereen in de as wordt gelegd.

Psychologen hebben het over het verschijnsel van klimaat-rouw en de noodzaak om de werkelijkheid die voor ons ligt onder ogen te zien. Nou, die zien we nu onder ogen en er is geen einde aan deze catastrofe in zicht.vWe moeten elkaar helpen rouwen om wat we allemaal liefhebben en wat we elke dag stukje bij beetje verliezen. Maar het is niet te laat om oplossingen te gaan zoeken bij de First Nations-mensen die, als je de moeite neemt om het te vragen, weten hoe, waar en wanneer je cultural burning moet toepassen om de hoeveelheid brandbaar materiaal beperkt te houden.

Vraag het aan de mensen van de First Nations die zich in de frontlinie aan de zuidkust bevinden, zoals de Yuin-ploeg van de brandweer van Wreck Bay die rond de kerst dagenlang tegen de branden achter mijn woonplaats streed, en vraag het de anderen, die maaltijden klaarmaken, bejaarden evacueren en hun deuren openen voor mensen die nergens anders heen kunnen.

Wij weten hoe het is om alles te verliezen. En we kennen het gevoel van woede en machteloosheid tegenover een onverschillige overheid. Misschien is deze zomer het keerpunt waarop we onze collectieve rouw omzetten in actie en onze ogen openen voor de kennis die First Nations-mensen willen delen, opdat deze verschrikkingen nooit meer voorkomen.

Ons kostbare land heeft ons nodig.

Lorena Allam

The Guardian
Verenigd Koninkrijk | dagblad | oplage 134.000

Onafhankelijke kwaliteitskrant van linkse signatuur. Sinds 1821 thuisbasis van de meest gerespecteerde columnisten en journalisten.

Lees meer Oceanië

» Abonneer u op onze nieuwsbrief: wekelijks berichten uit de buitenlandse pers in uw inbox.

Plaats een reactie

Een bewoner staart naar de overblijfselen van haar huis vlakbij Lake Conjola, in New South Wales, Australië. – © David Gray / Getty