‘Denk je dat ik nu word neergesabeld?’

The Guardian / 360  | 21 November 2019 - 10:0021 Nov - 10:00

Vrouwelijke kunstenaars nemen in strips en graphic novels alle ruimte om de schaamte over hun eigen lichaam of lichaamsdelen te tekenen. Onaangepast, karikaturaal, grotesk, en niet per se zoals de maatschappij het vrouwelijk lichaam graag ziet. Moet die vetrol weg, of juist extra aangezet? Die vrijheid wordt hun niet altijd in dank afgenomen.

In Commute: An Illustrated Memoir of Female Shame heeft Erin Williams zichzelf tientallen keren afgebeeld. De directe, op de realiteit gebaseerde tekeningen van haar lichaam bewegen zich door deze memoires als een persoon die banaliteiten verdraagt én als een geseksualiseerde vrouw die herstelt van een trauma. Het boek beslaat één dag, vol uitgebreide, reflexieve zijpaden, en het is niet alleen een verslag van de dagelijkse gang van en naar het werk, maar ook een groter verhaal dat het hele terrein bestrijkt van seksuele ervaringen in beschonken toestand naar matiging en moederschap.

Dat betekent dat er nogal wat moeilijke momenten in voorkomen, soms gekleurd door schaamte: ‘Alle ochtenden dat ik wakker werd en me niet meer kon herinneren of ik de vorige avond seks had gehad, ging ik vingeren om te voelen of het schrijnde,’ schrijft Williams onder een tekening van haarzelf, met een hand in haar opgetrokken onderbroek.

Ze vraagt zich voortdurend af hoe haar lichaam wordt gebruikt, zowel privé als in het openbaar, een vraag die extra interessant is binnen deze context waarin de kunstenaar keer op keer zichzelf afbeeldt. Ze bouwt een vergelijking op waarin verleidelijkheid gelijkstaat aan zichtbaarheid – en als dat de enige mogelijke posities blijken, worstelt ze met de vraag of ze liever wordt geobjectiveerd dan genegeerd.

» Lees verder in de Reader / op Blendle

Plaats een reactie